چرا آمار پایین کرونا در کشورهای دنیا سوم خطرناک تر است؟

به گزارش رضا هستم، پس از گذشت چند ماه، اپیدمی کروناویروس هنوز در حال گسترش در دنیا است و آثار مخرب خود را منتشر می نماید. تقریباً کشوری نیست که با این ویروس مرگبار روبرو نشده و به نحوی با آن درگیر نشده باشد. در این میان کشور های توسعه یافته علی رغم دارا بودن امکانات و سیستم بهداشتی بالا، به نظر بزرگترین قربانی این بحران سلامتی هستند. با این حال گزارش های سازمان های دنیای هشدار می دهد که کشور های توسعه نیافته و فقیر که از آمار ابتلای بسیار کمی برخوردارند، بیشتر از کشور های توسعه یافته تحت تأثیر بحران این اپیدمی قرار دارند. نشریه گاردین، طی گزارشی به آنالیز این مسئله پرداخته است که بحران اپیدمی کروناویروس چگونه اثرات متفاوتی بر دو دنیا توسعه یافته و فقیر گذاشته است.

چرا آمار پایین کرونا در کشورهای دنیا سوم خطرناک تر است؟

به گزارش رضا هستم، نگاهی به آمار های رسمی مبتلایان کروناویروس نشان می دهد که، نزدیک به چهار میلیون نفر در سراسر دنیا به COVID-19 آلوده شده اند و 270 هزار و 740 نفر نیز جان خود را از دست داده اند. نکته جالب توجه در این آمار ها این است که حدود 3 میلیون نفر از این مبتلایان مربوط به کشور های توسعه یافته و به اصلاح دنیا اول است. سهم مرگ و میر این کشور ها نیز بیش از 200 هزار نفر است که در برای چنین کشور هایی قابل توجه است. در واقع این شرایط یکی از عظیمترین بحران های سلامتی در طی یک قرن اخیر برای کشور های توسعه یافته و البته کل دنیا است.

جدای از بحران سلامتی و بهداشت، آثار اقتصادی و اجتماعی این ویروس بر دنیا توسعه یافته نیز ویرانگر بوده است. در ایالات متحده تعداد افرادی که در مدت این بحران اعلام بیکاری نموده اند، به عدد خیره نماینده 30 میلیون نفر رسید. قیمت دنیای نفت به علت کاهش تقاضا، شاهد کاهش هایی عظیم شد و بسیاری از بورس های دنیای با ضرر هایی میلیاردی روبه رو شدند که از زمان بحران اقتصادی سال 2008 بی سابقه بود. بسیاری از کشور ها برای جبران خسارت های اقتصادی نشای از این اپیدمی، بودجه هایی اضطراری را به تصویب رساندند که بودجه 2،2 تریلیون دلاری ایالات متحده، نمونه ای از آن است.

بحران اقتصادی، بهداشتی و اجتماعی کرونا، تأثیرات ویرانگر و عمیقی بر دنیا و دنیای توسعه یافته گذاشت که بسیاری معتقدند باعث ایجاد تغییر در بسیاری از رویه های معمول این کشور ها خواهد شد. اما علی رغم همه این ویرانگری های کرونا، این کشور ها همچنان قادر به اداره شرایط بحرانی خود هستند. چین نمونه شاخصی از این بازگشت است که پس از مهار اپیدمی، توانست فعالیت های اقتصادی خود را تجدید کند. کره و ژاپن نیز با پیروزیت توانسته اند خود را از فرو رفتن در بحران کامل برهانند و آلمان نیز علی رغم مبتلایان بالا، همچنان به کنترل اثرات منفی این اپیدمی امیدوار است. اما به نظر نمی رسد کشور های فقیر و توسعه نیافته قادر به انجام چنین مهمی باشند.

مردم کشور های کم درآمد تا به امروز پیروز شده اند تا حد زیادی از سطح بالای ابتلا به Covid-19 که در غرب اروپا و ایالات متحده دیده می گردد فرار نمایند، اگرچه ممکن است این فرایند در آینده تغییر کند. با این حال میزان اندک تعداد مبتلایان و قربانیان در این کشور ها به معنای خوشبختی آن ها نیست. این بیماری همه گیر آن ها را به طرق مختلفی از بین می برد: شغل های از دست رفته، کسب و کار خراب، افزایش فقر، افزایش سوء تغذیه، خطر قحطی و افزایش احتاقتصادی بیماری هایی غیر از کروناویروس جدید.

برای بسیاری از این کشور های توسعه نیافته، راه کار های دنیا پیشرفته در مشاخصه با اپیدمی، می تواند حتی بدتر از خود بیماری باشد. قرنطینه و تعطیلی کسب و کار ها برای مردم کشور های فقیر، یک رویکرد غیر عملی است و در نهایت، خانواده ها باید بین گرسنگی و بیمار شدن، یکی را انتخاب نمایند. این در حالی است که کروناویروس جدید، همچنین باعث تشدید بحران های اساسی پیشین آن ها همچون مسائل مزمن سیاسی، امنیتی، اقتصادی و اقلیمی نیز می گردد.

کمیته بین المللی نجات، هفته گذشته هشدار داد که یک موج جزر و مدی کروناویروس جدید ممکن است در جنوب صحرای آفریقا و مناطق دیگر با مقاومت کمتری روبرو گردد. به گفته این کمیته، بدون اقدام فوری بین المللی، ویروس می تواند باعث ابتلای 1 میلیارد نفر و مرگ 3/3 میلیون انسان در 34 کشور شنماینده از جمله افغانستان و سوریه گردد. سازمان بهداشت دنیای نیز هشدار های مشابهی را صادر نموده است. با این حال حتی اگر این پیامد های رخ ندهد و به نوعی مانع آن شد، کشور های فقیر در حال حاضر نیز با خسارت عظیم روبرو هستند.

طبق برآورد های سازمان ملل، احتمالاً نیم میلیارد یا 8 ٪ از جمعیت کل دنیا تا خاتمه سال میلادی جاری، به دلیل بیماری کروناویروس جدید، به سمت بیچارگی سوق داده می شوند. مشاخصه با چنین فقری 30 سال به طول می انجامد. برنامه دنیای غذا WFP نیز می گوید که این بحران می تواند باعث قحطی های عظیمی گردد که باعث افزایش دو برابری تعداد گرسنگان دنیا و رسیدن این رقم به بیش از 250 میلیون نفر گردد. کمبود بودجه اهدا نمایندگان و یاری های غذایی نیز به این معنی خواهد بود که 30 میلیون نفر ممکن است طی مدت چند ماه جان خود را از دست بدهند.

کاهش شدید تقاضای مصرف نمایندگان، از کار افتادن زنجیره های توزیع کالا و ایجاد اختلال شدید در بازار های صادراتی، مردم را به سمت آستانه تحمل سوق می دهد. گزارش های اقتصادی نشان می دهد که گروه هایی همچون فراوری نمایندگان گل اتیوپی و کنیا، فراوری نمایندگان چای سریلانکا و کارگران پوشاک بنگلادشی، به علت لغو شدن قرارداد های خود در بازار های هدف اروپا، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته اند. برنامه دنیای غذا می گوید: جمهوری دموکراتیک کنگو، سودان، سودان جنوبی، نیجریه، ونزوئلا و هائیتی از جمله کشور هایی هستند که در معرض بیشترین خطر قرار دارند. این سازمان می افزاید: میلیون ها نفر در این کشور ها به صورت روز مزد کار می نمایند و بدون این حقوق های روزانه قادر به تأمین غذا نیستند.

در یمن جنگ زده اوضاع از این هم بدتر است. حدود 12 میلیون یمنی به علت جنگ چندین ساله و بروز قحطی، برای زنده ماندن به یاری های غذایی دنیای وابسته هستند. کمبود امکانات بهداشتی منجر به شیوع مجدد وبا در این کشور شده است. در این میان نیز هفته گذشته یک مورد ابتلا به Covid-19 در عدن شناسایی شد که به نظر در این اوضاع بحرانی یمن، کمترین نگرانی را ایجاد نموده باشد.

سودان جنوبی یکی دیگر از کشور های درگیر جنگ است که فاقد کمترین امکانات برای مقابله با شرایط اضطراری اپیدمی کروناویروس جدید است. بر اساس آمار های رسمی سازمان های بین المللی، 61 درصد مردم این کشور در سال 2019 با ناامنی غذایی روبرو بودند. خشکسالی و هجوم ملخ ها از جمله عوامل مؤثر در این تهدید امنیت غذایی سودان جنوبی است. این کشور تا کنون تنها 34 مورد ابتلای رسمی به بیماری کووید 19 را گزارش نموده و شاهد هیچگونه مرگ و میری در این زمینه نبوده است. با این وجود، در حال حاضر نگرانی اصلی سودان جنوبی تأثیر غیرمستقیم این بیماری همه گیر بر یاری های بشردوستانه، تأمین مواد غذایی و معیشت مردم است.

این شرایط حتی برای بسیاری از مردم آفریقای جنوبی که دومین اقتصاد عظیم قاره آفریقا است، نیز وجود دارد. تا کنون بیش از 100 نفر در این کشور قربانی کروناویروس جدید شدند، اما دولت اعلام نموده است که حداقل هزینه روزانه برقراری قرنطینه در این کشور، 570 میلیون پوند است. دولت از آدینه گذشته بعضی محدودیت ها را به دلیل ترس از اینکه 1.7 میلیون نفر نتوانند غذای خود را تأمین نمایند، برداشته است.

آمار های دنیای از تأثیر اپیدمی کروناویروس بر شرایط کاری افراد نیز بسیار ترسناک است. سازمان بین المللی کار هفته گذشته گزارش داد که 1.6 میلیارد کارگر در اقتصاد غیررسمی - تقریباً نیمی از 3.3 میلیارد نفر کل نیروی کار دنیا - در معرض خطر فوری نابودی معیشت خود هستند. این سازمان همچنین گزارش می دهد که طی ماه اول بحران دنیای اپیدمی کرونا، 60 درصد درآمید کارگزان غیر رسمی در سراسر دنیا کاهش یافته است. این آمر در مورد آفریقا و آمریکا حتی به 81 درصد نیز می رسد.

کارشناسان معتقدند که ادامه قرنطینه و یا حتی گسترش آن در دنیا، اوضاع را در کشور های فقیر بدتر خواهد نمود. گای رایدر، رئیس سازمان بین المللی کار می گوید که بیش از 436 میلیون شرکت و کسب و کار در معرض خطر هستند. وی اضافه کرد برای میلیون ها کارگر روز مزد، نبود درآمد به معنای نبود غذا، امنیت و آینده است.

خودمحوری غرب و کشور های توسعه یافته در مشاخصه با کرونا باعث شکل گیری تهدید عظیمی برای کشور های فقیر شده است. کشور های توسعه یافته اولویت خود را در مشاخصه با کرونا قرار داده اند و این امر منجر به کاهش شدید بودجه های مربوط به مشاخصه با دیگر بیماری ها شده است. درست همانطور که پیش بینی می گردد مرگ و میر ناشی از سرطان در بریتانیا به دلیل انحراف بودجه ها به سمت کرونا، افزایش یابد، کاهش بودجه کشور های فقیر در مشاخصه با بیماری هایی همچون سرخک و سایر برنامه های واکسیناسیون، احتمالاً باعث افزایش مرگ و میر گردد.

سازمان بهداشت دنیای هفته گذشته بیان کرد که تأمین واکسن های فلج اطفال 12 میلیون کودک در آفریقا، به علت انحراف منابع برای مشاخصه با Covid-19 با تأخیر روبرو خواهد شد. این سازمان اعتراف کرد که این اقدام به ناچار منجر به بروز موارد فلج اطفال در بچه ها این قاره خواهد شد. ادوارد پارکر، از متخصصان دنیای واکسن نیز هشدار داد که اختلال در برنامه های واکسیناسیون، اغلب منجر به شیوع انفجاری بیماری هایی می گردد که قبلاً تحت کنترل بوده اند. وی اضافه کرد: بدون کوشش های منظم برای حفظ برنامه های ایمن سازی و واکسیناسیون، ممکن است با افزایش فاجعه بار در مرگ و میر بچه ها روبرو شویم.

اپیدمی کروناویروس جدید همچنین تبدیل به بهانه ای برای اعمال سیاست های نادرست بعضی دولت های استبدادی کشور های توسعه نیافته شده است. نمونه شاخص این شرایط کشور میانمار است که به بهانه مشاخصه با شیوع کروناویروس جدید، فشار خود بر اقلیت های مسلمان روهینگا را تجدید نموده است. یانگی لی، گزارشگر حقوق بشر سازمان ملل، هفته گذشته گفت که وی نگران تکرار نسل کشی سال 2017 است که باعث شد 700000 مسلمان روهینگیا مجبور به فرار شوند. وی اضافه کرد اردوگاه های پناهندگان روهینگا در بنگلادس که بسیار پرجمعیت ایجاد شده اند، کانون های مهلک Covid-19 خواهند بود.

منطقه کشمیر نیز شرایطی نگران نماینده را در ارتباط با کروناویروس جدید نشان می دهد. ادامه محاصره غیرقانونی این منطقه توسط دولت هند که از سال گذشته شروع شد، اکنون با لزوم مهار بیماری کروناویروس جدید توجیه و ادامه یافته است. افزایش مسائل روحی و روانی از جمله افسردگی، اضطراب، خودکشی و خشونت خانگی در کشمیر، از جمله نتایج این شرایط است. دولت ترامپ نیز درخواست سازمان ملل مبنی بر لغو تحریم کشور های در حال جنگ و درگیر با ویروس مانند ایران، کوبا و ونزوئلا را نادیده گرفته است.

یاری های اقتصادی بانک دنیای و صندوق بین المللی که به کشور های فقیر و توسعه نیافته ارائه می گردد، هرگز قادر نخواهد بود تا این همه آسیب های وارد شده به این کشور ها را ترمیم کند. این در حالی است که بحران کروناویروس جدید نیز سبب شده است تا بعضی از یاری ها نیز کاهش یابد چرا که دنیا اول درگیر نجات خود از این بحران است و دیگر زمانی برای توجه به دیگر مناطق ندارد. دنیا توسعه یافته در حال پرداخت بهای تعداد بالای مبتلایان و مرگ و میر ناشی از کروناویروس جدید است، اما به نظر می رسد دنیا توسعه نیافته بدون چنین آماری، در حال پرداخت بهایی بسیار گزاف تر است.

منبع: فرارو

به "چرا آمار پایین کرونا در کشورهای دنیا سوم خطرناک تر است؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "چرا آمار پایین کرونا در کشورهای دنیا سوم خطرناک تر است؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید